دوستی که احتمالا این متن رو می خونی. از اینکه شما به خاطر اشتباه یک نفر رفتی بست نشستی تو خونه و همه درهای ارتباطت رو به روی ما بستی ناراحتیم.
نه تنها به خاطر این مساله. بلکه شما یه عالمه از رفیقات که نگرانتن، دلشون برات تنگ شده و منتظرن تا باز ببینت رو به یک نفر و اشتباهاتش ترجیح دادی، یک نفری که احتمال زیاد ارزشش از تموم ماها بیشتره. که اگه بیشتر نبود به خاطرش این کار رو نمی کردی.
درسته حافظه ی کوتاه مدتمون کوتاهه، اما حافظه ی بلند مدتمون رو که از دست ندادیم. تو رو از یاد نمی بریم. برگرد.
ما منتظرتیم.
خوبی. مرسی میای طرفای ما. خوشحالم مدام میبینمت تو کلبه سینماتوگرافی
خواهش می کنم.
شاید همیشه کامنت نذارم اما مطالبت رو که به روز می کنی مطلع می شم و جدیدا بیشتر حواسم هست به وبلاگت و دنبال می کنم.
انشاالله همیشه به روز باشه 🙂
قربونت. قرار بزار ببینمت فیلم تجربیا که گفتم بهت بدم. کارا آلکساندر کلوگه و فرانتس زوارتیس و فرنان لژه و روتمن و خصوصا “من ری”
خواهش،
حتما. به زودی.
آره خیلی عجیبه منم تعجب کردم !
شما هم همچین موردی رو دارید که خبری ازش نیست؟
اره تلفنش خاموشه !! خیلی وقته!
🙁
همون طور ک می دونی من هم ازش خبر ندارم! امیدوارم هرجا هس موفق باشه.
مم نون از پستت
انشاالله…
سلام دوستان
علیک سلام و خسته نباشید
🙂