شاید یکی از ویژگیهای فیلم خوب، بد جلف که از نامش نیز پیداست بازی با ژانرها و تاریخ سینماست. چیزی که مخاطب را به خنده وا میدارد تنها حماقت شخصیتهای تقریبا تکراری این نوع فیلمها نیست. بلکه بازی با ژانر فیلمهای پلیسی و گاه سینمای هند است که تمامی ساختارهای پیشیناش را بر هم میزند و یا به بازی میگیرد. در این فیلم کمتر سراغ شوخیهای تکراری کلامی و گاه اینترنتی رفته که بخواهد به این واسطه مخاطبش را بخنداند. در کنار فضا سازی یکدست فیلم فارغ از آنکه فیلم جز مواردی که اشاره شد و در چند مورد شوخی با وضعیت سینمای ایران، تیغ انتقادش چیزی را نمیبرد. یا به نوعی فیلم مشخص نمیکند که مشکلش با چیست. به جز یک کات بسیار درست زمانی که یکی از سرهنگهای انتظامی به همکارش میگوید: اینها آبروی فرهنگی مملکت ما هستند. و کات به رفتارهای دو بازیگر در اتاق سرهنگ.
اما این فیلم همینکه توانسته سینمای هالیوود و سینمای ایران را به یک نقطهی مشخص برساند (به چالش کشیدن رفتارهای غیر واقعی در ژانر فیلمهای پلیسی هالیوودی و همچنین نمایش وضعیت از آنور بوم افتادهی سینمای آبکی-پلیسی ایران) یکی از امتیازهای این فیلم به شمار میرود.