خبر تازه ای نیست . اما تا روز پنج شنبه حتماً برسونید آثارتون رو ...

دفتر انجمن سینمای جوانان ایران - دفتر بندرعباس اعلام کرد که  روز پنج شنبه ۲۶  فروردین ۱۳۸۹  آخرین مهلت دریافت آثار  شرکت کنندگان در جشنواره فیلم و عکس اردیبهشت است . و به احتمال زیاد مجدداً تمدید نمی شود .

منبع عکس *

دوستی پرسید : وقتی دلگیر میشی چه کار می کنی ؟

گفتم : میرم تو رخت خوابم دراز می کشم  و فکر می کنم  ، شاید اونجا خوابم  ببره  و همه چیزو فراموش کنم .

این متن در مدح تو نیست . این تنها جنایت های نوشتاری من است که برای زنده نگاه داشتن تو خودکشی کرده ام  . و تو آن طرف تر ، از آخرین صفحه بیرون آمدی و کتاب را بستی .

تشکر از تلویزیون / با نشان دادن تصاویر تظاهرات در قرقیزستان یادآوری خوبی برای مردم  بود . مخصوصا اینکه رئیس جمهور هم پا به فرار گذاشت .

خواب دیدم موسوی کاپشن احمدی نژادی پوشیده ، رفتم که بگم این چیه پوشیدی؟ گفت : تو نمی خوای دستی به موهات بکشی ؟ بعد با عبا و امامه اش رفت توی اتاقش ...

هات چاکلت هم دیگه با ما نموند ... / لی

موهایم بلند شده اند . آنقدر که روی گوش هایم را پوشانده اند . همان اندازه که باعث شد تو دیگر صدای  مرا نشنوی / لی

[audio:http://leee.ir/wp-content/uploads/backmusic1.mp3|titles=backmusic]

زمانی که سینمای جوان دوره های فیلم سازی می رفتیم آقای پریش استاد ارتباط تصویری خاطراتی از بچگی اش تعریف کرد که چیزی دور از ذهن نبود . نکته ای که حتما پدربزرگ ها یا پدرها در خاطراتشان نقل کرده اند و آن هم اینکه شب ها موقع  خواب تنها درِ خانه را طوری روی هم می گذاشتند که حیوانی وارد حیاط نشود و بس . این تصویر رویایی امنیت درشهر بندرعباس برای همیشه در ذهن من نقش بست  و هر زمان که خبری یا اتفاقی که در همین حوالیِ مکانی یا زمانی رخ می دهد دوباره مرا به یاد آقای پریش می اندازد ...

در همین یک ماه اخیر دیشب یا صبحی چهارمین باری بود که دزد به حیاط خانه ی ما می آمد و وسیله ای را همراه خودش می برد . دزدی که احتمالا هر قفلی را به راحتی باز می کند . هنوز ماجرای دزدی شب قبل فراموش نشده بود که سر شب دزد دیگری قصد قاپیدن کیف زن برادرم  جلوی در ساختمان را داشت . و خدا را شکر او توانسته بود بموقع وارد خانه شود . یاد ماجرائی افتادم که چند وقت پیش  گفته بودم . مرتضا دید که مامورها آمده اند توی حیاط برای بررسی اوضاع  ، اما خب چه فایده ای می تواند داشته باشد ؟ تا کی باید نگران اموال و جان خودمان در شهری باشیم که به اصطلاح قطب اقتصادی مملکت است و جوانهایش کاری جز دزدی و کیف قاپی و زورگیری ندارند ؟ آقایان مسئول آیا دزدی هم جز مشاغل محسوب  می شود و آیا از همین طریق نرخ بیکاری را کم کرده اید؟

بگذریم ، در مملکت عدالت محور این چیزها عادی است . احتمالاً.

روبوسی عید . سفر . بازی بزرگ . جومپا لاهیری . نگران تر . منزوی تر . تکراری تر

من مرده ی این بازی های وبلاگی هستم  و خواستم این بار شروع کننده ی این بازی خودم باشم . اگر دوستان یاری ام کنند . هیچ قاعده ی پیچیده ای ندارد . این تعطیلات نوروزی را در هفت کلمه مجزا بیان کنید که چه بر شما گذشت . مثل من که در بالا نوشتم  و هفت نفر از دوستان خود را دعوت کنید . مثل  اسامی که  در پائین نوشتم .

کاپوچینو . سی سی یو . گنجشکک اشی مشی . آسمان به زمین میچسبد . روح خاک . پیرمرد دیریا . فاطمه بردال

* عدد هفت هم از بازی های پیشین و از تجربه های دوستان برگرفته شده است .

** منظور از منزوی تر ، خانه نشین تر شدنم است نه دوری کردن از دیگران  .

بدون تو شعرها خوانده ام بدون تو ترانه ها سروده ام بدون تو آواز مستی سر داده ام بدون تو شاه توت سیاه هم خورده ام / مهدی جعفری - دوست خوبم