تعداد دلتنگی هایی که نوشتی خیلی بیشتر از اون چیزی بود که من منظورم بود
🙂
سپاس از متنت

سلام دیرگاهی است که از دلتنگی دلتنگترین دلتنگ عالم دلتنگم ولی افسوس که این دلتنگی نمیتواند از دلتنگی دلتنگترین دلتنگ عالم چیزی بکاهد و این دلتنگی من را که از دلتنگی دلتنگترین دلتنگ عالم دلتنگم ،دلتنگتر میکند ودر این دلتنگی به نقطه اوجی میرسم که دیگر دلتنگترین دلتنگ عالم ، دلتنگترین دلتنگ عالم نیست و من دلتنگترین دلتنگ عالم شده ام.

سلام دوست عزیز
خیلی خوشحالم که اینو میشنوم .
وبلاگ خودته 🙂
بهت سر می زنم

نمی دونم چرا اینجا برای اولین باری که اومدم یه حس عجیبی گرفتم ! نمی دونم آرامشه یا چیزه دیگه اما برای اولین باره که اینقدر یهو از بلاگی خوشم میاد !
نمی دونم چی بگم فقط اینکه آرامش چند لحظه ای که بدست اوردم شیرین بودن

سلام
سپاس از شما دوست عزیز

مهمان وبلاگم شدی دوست خوب من لی

سلام
چشم . من همیشه می خونم نوشته هاتون رو . ولی گاهی نظر نمی ذارم .
حتما مزاحم میشم ...

سلام بر رهبر عزیز
همچنین. ببینیمتون

سلام
خواهش می کنم

سلام عزیزرهبر
سالم وتندرست باشید

و ممنون که لینکم

جالبه منم اخرین متنی که گفتم ربطش به دلتنگی میره
یه سر می زنی بخونی ببینی چطوره

همه انسان ها روزی به هیچ کجا رسیده اند . بعضی ها همانجا می مانند و بعی ها هم به امید یافتن جاهای دیگری کوچ می کنند .

من هنوز سر خواست و خواهش دلمم . هوشار هم نشدیم که نشدیم ...
و هنوز نگران همین راکد شدنم ...
😐

سلام
امیدواریم و فقط درست شدن زندگی ما به خراب شدن زندگی دیگران نینجامد غمی نیست ....

صد سال دوم، همه چیز درست می شود. ؛)

من سمت همان دلتنگی ها ،دلتنگم.
روزها و سال ها ماندیم سر خواست و خواهش دلمان که روز ی هوشیار می شویم و دست خودمان را می گیریم و از دل تنگی ها خودمان را در میاوریم
حال من اصلا دیگر، دلتنگ نیستم این انقلاب مبارک را به فال نیک می گیرم می دانم من بلوغ خود رفتن ها شدم و خود ماندنی ها ...من به حتم دیگر راکد نمی مانم

آنقدر کم، نه، گم شده ام که از هوای نوشتنم نیز مرا نمی یابی در.... در این هیچ کجایی که دیگر نمی شود رسید ...

سلام
سپاس
این کامنتتون خودش یه پست خیلی خوب می تونست باشه ...
این درد مشترکه . دست کم بین خیلی از آدما...

آره . خدا را شکر

برای دلتنگ نشدن باید بهانه ای داشته باشم. من اینجا به اندازه ی عمق صدای بنانی که الان دارد دلتنگی میکند تنهایم . و لبخند میزنم و تنهایی دیگران را پر می کنم و امیدوارم که شاید کسی به فکر پر کردن سهم تنهایی من بیافتد... دلم به اندازه ی تمام لحظه هایی که نزیست غم دارد ... تکرار میشود و به دور باطل می افتد و دوست دارم که تمام نشود و گه بزنم به .....دلم تنگ است سرم کوچک است دستهایم نیستند... کیست که جای من مینوی..ی...س....د...

خب خدا رو شکر که یه پست همینجوریه 🙂

سلام
به نکته جالبی اشاره کردی
معلوم نیست هنوز زنده ام ...
بهش فکر نکرده بودم...

این دلتنگی جزئی از بشر امروز شده.
برا من که همیشه بوده انگار...
مطمئنی این دلتنگی ها در زمان زنده بودن رخ داده؟ تضمینی داری که الان زنده هستی؟