انسانهایی که به ناگاه سکوت می کنند، حرف نمی زنند، بی شک درونشان جنگ بزرگی رخ داده و شکست خورده اند.
درست مثل امروز، دوستم.
درست مثل پسرک فیلم کودکی با دوچرخه.
درست مثل گاهی خودم.
از همان جنگ ها که تمام میشود اما تا سالها هی شهید می آوردند.
انسانهایی که به ناگاه سکوت می کنند، حرف نمی زنند، بی شک درونشان جنگ بزرگی رخ داده و شکست خورده اند.
درست مثل امروز، دوستم.
درست مثل پسرک فیلم کودکی با دوچرخه.
درست مثل گاهی خودم.
از همان جنگ ها که تمام میشود اما تا سالها هی شهید می آوردند.
این سکوت ها دردی نهفته می شوند
و اشکالشان این است تا میخواهی یکی را قورت دهی دیگری راه گلویت را سد می کند! و این همینطور ادامه دارد که دارد.
خواستم سکوت کنم به احترام سکوت، نشد 🙂
سکوت به احترام سکوت به دلمان نشست ، خوب بود 🙂
و ما گلومون پر از این سکوت هاست ، که یه روز از همین گلو ها پرواز می کنند و می رن.
عاقبت جنگ ب سکوت می رسد لی عزیز.
مم نون
🙂
خواهش احسان عزیزتر .