ما منتظرتیم
دوستی که احتمالا این متن رو می خونی. از اینکه شما به خاطر اشتباه یک نفر رفتی بست نشستی تو خونه و همه درهای ارتباطت رو به روی ما بستی ناراحتیم.
نه تنها به خاطر این مساله. بلکه شما یه عالمه از رفیقات که نگرانتن، دلشون برات تنگ شده و منتظرن تا باز ببینت رو به یک نفر و اشتباهاتش ترجیح دادی، یک نفری که احتمال زیاد ارزشش از تموم ماها بیشتره. که اگه بیشتر نبود به خاطرش این کار رو نمی کردی.
درسته حافظه ی کوتاه مدتمون کوتاهه، اما حافظه ی بلند مدتمون رو که از دست ندادیم. تو رو از یاد نمی بریم. برگرد.
ما منتظرتیم.
علیک سلام و خسته نباشید
🙂
سلام دوستان
انشاالله...
همون طور ک می دونی من هم ازش خبر ندارم! امیدوارم هرجا هس موفق باشه.
مم نون از پستت
🙁
اره تلفنش خاموشه !! خیلی وقته!
شما هم همچین موردی رو دارید که خبری ازش نیست؟
آره خیلی عجیبه منم تعجب کردم !
خواهش،
حتما. به زودی.
قربونت. قرار بزار ببینمت فیلم تجربیا که گفتم بهت بدم. کارا آلکساندر کلوگه و فرانتس زوارتیس و فرنان لژه و روتمن و خصوصا "من ری"
خواهش می کنم.
شاید همیشه کامنت نذارم اما مطالبت رو که به روز می کنی مطلع می شم و جدیدا بیشتر حواسم هست به وبلاگت و دنبال می کنم.
انشاالله همیشه به روز باشه 🙂
خوبی. مرسی میای طرفای ما. خوشحالم مدام میبینمت تو کلبه سینماتوگرافی