کلام دویست و پانزدهم

دلم برای اون یارو که پدرم دیدش و گفت کجا میری و از در خونه همسایه اومد پائین ، راهشو گرفت و رفت ، سوخت.

شبهای پاییز ، کوچه با صدای باد به خواب می روند و تیر برق تا آمدن خورشید پلک نمی زند / فاطمه بردال

اینروزها  حتی سکوت هم از سکوتم به تنگ آمده ! نویسنده : این روزا