زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
دیشب کمی حالمان خوب بود ، یعنی شد .
زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست / پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست
نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان / نیم شب دوش به بالین من آمد بنشست
سر فرا گوش من آورد به آواز حزین / گفت ای عاشق دیرینه من خوابت هست
عاشقی را که چنین باده شبگیر دهند / کافر عشق بود گر نشود باده پرست
برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگیر / که ندادند جز این تحفه به ما روز الست
آن چه او ریخت به پیمانه ما نوشیدیم / اگر از خمر بهشت است وگر باده مست
خنده جام می و زلف گره گیر نگار / ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست
این شعر زیبای حافظ را از اینجا برداشته ام .
خواهش می کنم . دست حافظشون درد نکنه .
خیلی خوب است لی عزیز:-)
🙂
نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان
این مصرع اش دارد هی برایم تکرار میشود .
آری . ممنون .
هم خوبه که خوبی