سه‌گانه‌ی Paradise ساخته‌ی کارگردان اتریشی اولریش زایدل روایتگر زندگی سه زن است که هر کدام در جست‌وجوی معشوقه‌ای هستند. یکی مسیح را معشوقه‌ی ابدی خود می‌داند، دیگری با پزشکی مسن در اردوگاهی آشنا می‌شود، و سومی در کوچه‌پس‌کوچه‌های کنیا به دنبال کسی است که پیش از جسم، روحش را نوازش کند.
تنهایی آدم‌ها در قاب‌بندی‌های اغلب ثابت و قرینه‌ی هر سه فیلم پررنگ‌تر می‌شود و تضاد شخصیت‌ها با دنیای پیرامونشان نیروی محرکه‌ی اصلی روایت است. زنی مسیحی با اعتقادات سخت مذهبی، شوهری مسلمان دارد و پس از سال‌ها و فلج شدن او دیگر نمی‌تواند با وی ارتباط برقرار کند. دختر نوجوانی با پزشکی مسن آشنا می‌شود و می‌خواهد رابطه‌اش را با او عمیق‌تر کند. زن سفیدپوستی از اروپا پا به آفریقا می‌گذارد تا معشوقه‌ی خود را از میان جوانان کنیایی انتخاب کند.
هیچ‌یک از این زنان به مقصود خود نمی‌رسند و در نهایت این تنهایی است که در مبارزه پیروز می‌شود. اگر صبر و حوصله‌ی دیدن صحنه‌هایی با پلان‌های طولانی را دارید، تماشای این سه اثر را از دست ندهید. Paradise سه‌گانه‌ای است درباره‌ی تنهایی انسان‌ها...