شعری از بیژن جلالی

من هیچ‌گاه ندانسته‌ام
ای بانوی بلندبالا

که تو مرا تا کجاها می‌بری

و مرا در کدام راه

رها می‌کنی

و مرا کی بازمی‌خوانی.

ای بانوی زیبا

ای روز

ای آب‌های روشن.

شهاب | دسته‌‌بندی: نظم و نثر10 آبان 1395 | ۲ دیدگاه

  1. شهاب
    آبان ۱۲, ۱۳۹۵

    :*

  2. نسترن
    آبان ۱۰, ۱۳۹۵

    ای آب‌های روشن 🙂 ❤