تاریخ درس خوبی نبود که معلم قرآن و دینی و عربی و پرورشی شد معلم هنر – اسب، خودش بیاید پای تخته – تو گوسفندی هر روز سر صف تکرار می کردیم و مدیر باغ وحش، یک بار گورخری را آنقدر زد آنقدر زد گوشه ی حیاط که سیاه شد ـ آقا اجازه ما تکراری سروده شده ایم رام کننده که تسیبحش را می چرخاند گوسالهها را فرستاد سر کلاس اما هیچ گاوی ظهر به خانه بازنگشت گفتم : تاریخ درس خوبی نبود بیا کریم خان را قدم بزنیم پ.ن : این شعر دیگر شعر من نیست :)
هر چیزی کش آمدنش تاثیرات و حس و حال مثبت اولیهاش را از بین میبرد. مثلا همین جنگ آخرالزمانی که درگیرش شدیم. در سالی که
هیچ وقت تا به امروز آزادی را برای ایرانم نزدیک و قابل دسترس ندیده بودم. امیدوارم. و البته حسهای دیگری هم همچون سایر ایرانیها دارم؛
تا امروز فقط عمو بودم، از امروز رسما شدم عموی داماد. چه حس عجیبی.
از هفته ها قبل منتظر بودم که بیست و چهارم دیماه که دهمین سالگرد زندگی مشترک من و نسترن بشه عکس مشترکی که اخیرا گرفتیم
و چگونه میشود پرندهای در آسمان نظرش عوض میشود، دور میزند و برمیگردد؟