خاطره‌ی خوبم از زاون قوکاسیان برمی‌گردد به جشنواره‌ی اردی‌بهشت در سال ۸۷، فیلم قطب جنوب در آن جشنواره به انتخاب زاون جایزه گرفته بود، برخی دوستان بعد از همان جایزه در وبلاگ‌هایشان نوشتند که این جایزه مشکوک بوده و داورها فیلم‌های دیگری انتخاب کرده بودند. (یعنی زاون قوکاسیان به همراه فرهاد ورهرام و داور دیگری که نامش را یادم نیست فیلم‌های دیگری انتخاب کرده بودند اما برگزارکنندگان به اشخاص دیگری جایزه داده‌اند.) علاوه بر توهین به داورها که در این تحلیل‌ها خواسته یا ناخواسته صورت گرفته بود، این نظر از آنجا بی‌پایه و اساس بود که زاون فیلم قطب جنوب را با خودش به اصفهان برده بود و به شاگردهایش نشان داده بود. چه چیزی بهتر از این می‌توانست برای من باشد؟ این حرکت خودش یک جایزه جداگانه محسوب می‌شد. هیچی تلخ‌تر از این نبود که ببینی یکی از دوستان عکس زاون قوکاسیان را در صفحه مجازی‌اش به اشتراک گذاشته و زیرش نوشته: خداحافظ

پ.ن : زاون قوکاسیان از معدود سینماگرانی بود که اهالی سینما غالبا او را با نام کوچک صدا می‌زدند. انگار همه او را دوست نزدیک خودشان می‌دانستند.