او پس از خستگی روز آنچنان به خواب رفته که انگار دنیا به تعلیق در آمده است.
آرام، بر فراز ابرها…
زمین کمی مکث کرده و از خودش پرسیده: چطور ممکن است. سنگینی عزیزی در این لحظه حس نشود؟
می‌گویم: او دوست‌داشتنی‌ترین است… برایش کاری ندارد. در ضمن یک خانه روی ابرها هم دارد.
خوش‌به‌حال ابرا، با یه باد کل دنیا رو سفر می‌کنن. هر جا هم خسته شدن می‌بارن…
نمایشنامه‌ای در باب آخرین دیدار زن و مردی که از هم‌جدا شده‌اند. آنها دلایل خیانت‌های ناخواسته و خودخواسته به همدیگر را فاش می‌کنند. این دیدار که در لابی هتل صورت می‌گیرد باعث می‌شود یک شب را باهم به سحر برسانند. لاموزیکا دومین، اولین نمایشنامه از مجموعه دورتادور دنیاست. منتشر شده در نشر نی. نویسنده این نمایشنامه مارگریت دوراس است و ترجمه آن را تینوش نظم‌جو انجام داده است.
اصلا دیالوگ یادم نیست اما در صحنه ای شوهر فریدا به او چیزی می‌گوید شبیه این: درسته خدا رو قبول ندارم، اما روزی هزار بار شکرش می کنم که تو رو به من داد…
برای متوقف کردن خشونت، پناه بردن به عقل، دیگر بسنده و کارآمد نیست. انسان باید گفت‌وگو کند، نه با دیگری که با خودش. اگر در گفت‌وگو با دیگری، مخالفتِ او از حد گذشت و کاسه‌ی حوصله‌مان لبریز شد، می‌توانیم بحث را قطع کنیم و برخیزیم و به راه خود برویم. ولی در گفت‌وگو با خود، چنین چیزی ممکن نیست. اگر کسی نتواند آن دیگری را که در درونِ خود اوست، آن خودِ دیگر را قانع کند، نمی‌تواند به آسانی روز را به شب و شب را به روز رساند. در جنگ مدام با خویش، آرامش و سعادتی نیست. جدال مستمر با خود، تنها به خودویران‌گری می انجامد.
