ببین هنوز می تپد
خاطره های مشترک
رگ زمانه را بزن
که برگ زرد می جهد
از تن این پیاده رو
هنرمند و سلبریتی جامعه کی میخواید کنار مردمش بایسته؟ وقتی همه مردم اصطلاحاً All in کردند، چه در داخل و چه در خارج. دانشجوها آیندهشون
هر چیزی کش آمدنش تاثیرات و حس و حال مثبت اولیهاش را از بین میبرد. مثلا همین جنگ آخرالزمانی که درگیرش شدیم. در سالی که
هیچ وقت تا به امروز آزادی را برای ایرانم نزدیک و قابل دسترس ندیده بودم. امیدوارم. و البته حسهای دیگری هم همچون سایر ایرانیها دارم؛
تا امروز فقط عمو بودم، از امروز رسما شدم عموی داماد. چه حس عجیبی.
از هفته ها قبل منتظر بودم که بیست و چهارم دیماه که دهمین سالگرد زندگی مشترک من و نسترن بشه عکس مشترکی که اخیرا گرفتیم
15 پاسخ
امیدوار کننده بود !
واقعا؟
:)
خدا رو شکر
امیدش در رگ زدن زمانه ست احسان جان؟!
اح،سنت!
:)
قابلی نداشت.
تلخ پر امید!
مم نون لی عزیز, ب امید رویش سبز
ایییییران ای سرای امید
:))
انشاالله.
عاشق بمونی
:)
ممنون رضا جان.
BIG LIKE (y)
:)
آخی
آری، بدینگونه است.
یه خاطراتی رو در وجودم زنده کرد….
:)
چه خوب.