حریم ِ ما رو با خود بُرده توو غار
خداوندِ نمایش های رنگی
تلاش ِ کور داری اولِ راه
برای نکبت غایی بجنگی
توازن داره حتی جنگ با مرگ
زمین باکره با ریشه ی داغ
هبوط جاذبه رو بیضی ِ برگ
که داره خاک می شه آخره باغ
خوشایندِ خیالِت نیست حتی
غلط گیریِ ما از عقل مکتوب
نظام هستی پالوده از نقص
که ما رو برده تا وارونه ی خوب
تو ضدّ قهرمان داستانی
دَم گرم میون ِ پنجه باد
دروغای بزرگُ دوست داری
چشایی که به لبهامون نمیاد .”
م . خفه خوان
داری چه کار میکنی؟ صداش نمیاد؟ ساز میزنم برای این گوسفند؟ آدمی اطراف نبود. کار بیهوده میکنی، این حیوونه نمیفهمه. اما میشنوه. همین؟ شنیدن کافیه؟
هنرمند و سلبریتی جامعه کی میخواید کنار مردمش بایسته؟ وقتی همه مردم اصطلاحاً All in کردند، چه در داخل و چه در خارج. دانشجوها آیندهشون
هر چیزی کش آمدنش تاثیرات و حس و حال مثبت اولیهاش را از بین میبرد. مثلا همین جنگ آخرالزمانی که درگیرش شدیم. در سالی که
هیچ وقت تا به امروز آزادی را برای ایرانم نزدیک و قابل دسترس ندیده بودم. امیدوارم. و البته حسهای دیگری هم همچون سایر ایرانیها دارم؛
تا امروز فقط عمو بودم، از امروز رسما شدم عموی داماد. چه حس عجیبی.
